a história da gata que subiu ao tellado e non soubo baixar

Levaba eu dias sentindo laiar un gato, pero non daba con el. Até que descobrin que era a gata, que subira ao tellado da casa veciña – que está baldeira e ruinosa — e non sabia baixar. Miaaaaau miaaaauu, dia e noite, catro dias.

Os veciños e mais eu chamamos á protectora de animais, deriváronnos á brigada verde da polícia local, estes dixeron que avisarian aos propietários do inmoble, pero a gata seguia miaaaaaau miaaaauuuuu….

Ao dia seguinte, vina pasar sen dificultade ao tellado da  casa na que eu moro.

Subín ao faiado, abrinlle a claraboia, e chameina.

 

Logo dun anaco, achegouse miañando e amosando os dentes amenazadora pola fame e o estrés destes dias de reclusión e xexún. 

Dinlle de comer; deixeille máis comida e agacheime.

Despois de estudar o terreo, e tentada polo cheiro e a fame, non o dubidou.

Hummmm…., comida e auga, todo un soño de gata!

Agora queda o máis difícil: conquerir que se vaia confiando, e baixe polas escaleiras catro andares até a horta. Case nada! Seguirei informando.

FINAL FELIZ

Hoxe subín pola mañá cedo, chamei á gata, e amoseille un anaco de carne. Saudoume coma estes dias, con ganas de lanzarse á miña mau e arrebatarme dun zarpazo a  comida. Deixeille un só anaco. E polas escaleiras fun poñendo outros anacos a cada pouco,  até chegar ao soto. Deixei as portas do faiado e do soto abertas, e marchei.

Ao cabo dunha hora, a carne desaparecera: Ou subira outro gato cara arriba, ou baixara a gata.

Pouco tardei en aclarar a dúbida. A señora gata xa estaba de ligue cun elegante gato con frac.

(o gato elegante)

Boteille máis comida desde a xanela da cociña, e devorouna toda mentras o cabaleiro a ouservaba.

 

e agora, xa goza de novo da nosa breve e fermosa selva

(ai, gatiña, non estarás pensando en subir ao tellado?)

©xosé marra / marzo 2008