Escritos 2

os corpos son para o verao

Abro a xanela malva, cor de estrena. Mentras bebo o café escoito o ar nas follas da cerdeira. E os pardais e os vencellos.

Pechan a porta dun coche e arrinca. Vaise. Siléncio. Pasa outro. Un home asubia e outros dan voces. Péchase outra porta e un coche marcha. Na casa veciña abren unha xanela corredeira. O vento nas follas. Os pardais.

Os meus pés espidos e o sabor do café. A dor nas costas. Un cláxon. Arnica na noite.

O tempo transcorre. Pasa o verao. Lembro o rio Celeiro. A auga, os ameneiros. As ondas na superfície. Concéntricas. Troitas enormes do lago Ness.

Acariño a planta do meu pé dereito. Pés de manteiga. Respiro fondo. Sube a enerxia. Agora o pé esquerdo. Estimulante.

Porque agora sei que hoxe espertei cun valeiro. Cun oco. Algunha peza que falta. Ocurre ás veces, e logo pasa.

Falan nenos. A xanela ponse máis malva coa luz do sol e o verde da cerdeira. Pasan máis coches. Un freno de mau e máis portas. Pasa máis xente, cantan máis paxaros.

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

 

as voces amortiguadas

As pingas da choiva mansa lavaban o mundo. Escurecian as cores. A luz baixaba.

Camiñaba engorde pola beirarrua. Pensou nun libro que, ao ilo lendo, ia perdendo as suas palabras e consumíndose. Dun só uso.

E, de súpeto, cruzou o seu camiño unha liña branca e negra. Un gato saiu veloz da xanela do soto e metéuse baixo dun coche.

Levaba xa dias rondando aquela zona.

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

 

a música da mañá

os vencellos no ceo, tolas carreiras aéreas.

ao lonxe, un merlo de cristal.

— no médio dos coches, das voces, dos pasos —

o Sol, maior.

xeránios en frol.

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

 

a horta e a xanela

heime aliar coa cochorra

atrincheirarme na horta

e amarrarme ao sabugueiro

nesa arañeira de ponlas

e de dias

facer fronte común

cos pardais e o paporroibo

heime aferrar á terra

e ás raices da cerdeira

e botar frores brancas

en cada primavera

 &&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

.

é todo efímero

.

é todo efímero

nada perdura

só as cousas que non se poden tocar

é coma escribir cun lápis

coma este sol fermoso

na cerdeira

nesta mañá de sábado e paxaros

condeados a morte

pola piqueta e o ladrillo

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

.

as pingas da chúvia mansa

as pingas da chúvia mansa

lavan o mundo

a cerdeira ri tímida

coas suas primeiras flores

.

escurecen as cores

baixa a luz

marzo parado

.

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

.

,

a cara do espello

porque a alma é

a cara do espello

as máis fermosas son

as fotos que non fago

.

agora mesmo sinto fame

cando atravesa o ceo

un bólido de fume negro

e a flor do xeránio

desafia o vento

na xanela malva

co rebúmbio dos pardais

no sabugueiro

.

chove novembro

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

.

cando desperto

cando desperto e abro a xanela malva

enchen os meus ollos as cores da cerdeira

caen as follas coma bolboretas amarelas

e acougan no chao para durmiren o inverno

cando volte a primavera

subirán polo tronco e agromarán nas pólas

para atrapar de novo a luz.